त्याचा अपूर्ण संवाद.

आज प्रिया ऑफिसमधून घरी आल्यावर, आवरून तिने फोन हातात घेतला. तिच्या ऑनलाईन अकाऊंटवर एक अनोळखी मेसेज होता. म्हणून आगोदर तिने एवढ लक्ष दिलं नाही.

रात्री जेवण झाल्यानंतर पुन्हा एक मेसेज आला, “Hi”. कोणाचा असेल हा मेसेज असा विचार करत अतानाच पलिकडून अजून एक मेसेज आला, “मी अजय सरपोतदार.” नाव तर थोडं अनोळखी होतं पण नवासमोरचा चेहरा मात्र ओळखीचा वाटत होता. काहीवेळाने तिच्या ध्यानात आलं आणि तिने देखील रिप्लाय दिला.

“Hi...”

अजय - “ओळखलस का मला तू ?”

प्रिया - “नाही म्हणण्याचा प्रश्नच येत नाही. ओळखलं ना!”

अजय - “कशी आहेस? काय करतेस सध्या?”

अश्या फक्त एक ते दोन प्रश्न उत्तरांनंतर लगेचच त्याने त्याचा फोन नंबर प्रियाला पाठवला.

अजय – “हा माझा नंबर आहे. तुला वेळ मिळेल तेव्हा मला कॉल कर.”

त्याचा हा मेसेज पाहून ती थोडी गडबडली. अस अचानक भयानक एके दिवशी याचा मेसेज येईल अस तिला स्वप्नातसुद्धा वटलं नव्हत.

(तर हा अजय सरपोतदार म्हणजेच प्रियासोबत इंजिनिअरींगच्या कॉलेजात, वर्गात कायम मागच्या बाकावर बसणाऱ्या मुलांपैकी एक. कधीही अभ्यासात पुढे नाही, कॉलेजला नियमित येणं नाही, शिक्षकांचा ओरडा एवढाच काय तो त्याचा शिक्षकांसोबतचा संवाद.)

हा मुलगा मला का बरं मेसेज करतोय?, अस अचानक त्याला काय काम पडलं असेल माझ्याकडे? असा विचार करत असतानाच थोडं अडून आणि खडूसपणा दाखवत प्रियाने त्याला विचारले, “आज कसा काय तू मला संपर्क केलास? काही काम होत का तुझ? त्यावर तो म्हणाला, ‘होय, खरतर एक काम होत तुझ्याकडे..फोन करू शकतो का मी?’ यावर काहीसा निःश्वास टाकत, तिने त्याला होरार्थी उत्तर देत, उद्या करते कॉल असं म्हणाली.

दुसऱ्या दिवशी त्याने प्रियाला त्याच्या नवीन होऊ घातलेल्या व्यवसायाबद्दल ऑनलाईन माहिती पाठवली. तिला त्याची व्यावसायिक कल्पना आवडली आणि तिने त्यावर प्रतिक्रिया देण्यासाठी त्याला सरळ कॉल केला, ‘कधी सुरु केलास तू हा व्यवसाय?, ही कल्पना चांगली आहे, अश्याप्रकारे संभाषण सुरु झालं पण; जास्तवेळ बोलणं झालं नाही. तिने ऑफिसमधून लंचब्रेक मध्ये वेळात वेळ काढून त्याला फोन केला होता.

पण अजयने प्रियाशी आजून बोलण्याची इच्छा व्यक्त केली. त्याने प्रियाला सांगितले की त्याला कॉलेजमध्ये असताना तिच्याशी बोलण्याची कधी संधी मिळाली नव्हती. त्यानंतर संध्याकाळी अजयने प्रियाला रीतसर मेसेज करून, ‘प्रिया, तुला मी आता फोन करू शकतो का?’ अशी विनंती केली..

त्याच्या या गोष्टीवरून प्रिया प्रभावित झाली. कोणत्याही मुलीला पाहिलांदा फोन करताना तिचा वेळ, तिच्या आजूबाजूची परिस्थिती लक्षात गेऊन, तिची परवानगी घेऊन मगच तिला फोन करणे, त्याचा हा गुण तिला प्रचंड आवडला. आणि तिने त्याला होकारार्थी मेसेज पाठवला. त्यानंतर त्यांचे बराचवेळ बोलणे झाले. जुन्या आठवणी निघाल्या.

अजय – मला आधी वाटलं होत की तू बोलशील की नाही. इंजिनिअरींग करून जवळपास चार ते पाच वर्षे लोटली. त्यात माझ्यासारख्या मुलाची इमेज कशी असेल तुझ्यासारख्या पुढच्या बाकावर बसणाऱ्या मुलीच्या मनात याची कल्पना होतीच मला. तरीही मनातल्या एवढ्या वर्षांनंतरच्या आर्त इच्छेमुळे मी स्वतःला अडवू शकलो नाही. अशा करतो तुला अडचण नसेल.

यावर प्रियाने त्याला विचारले, ‘कॉलेजमध्ये असताना का बर बोलला नाहीस कधीच तू माझ्याशी? आणि आता असे  अचानक मेसेज करायचे कसे सुचले?

त्यावर अजय म्हणाला, मी एकदा तुला तुझ्या एका मैत्रिणीमार्फत, ‘माझी डान्स पार्टनर बनशील का?’ असे विचारले होते. पण मला असे समजले की तू नाही म्हणाली होतीस.

प्रिया –अरे, मला तर काहीच आठवत नाहीये. खरच...

अजय – अग असुदे काही हरकत नाही. मी सहजच विषय काढला होता.

थोडा वेळ झाल्यानंतर प्रिया म्हणाली अजय, मला आता जाव लागेल. माफ कर; पण आपण नंतर बोलूया. इकडे अजयचे मन मात्र भरले नव्हते. पण जड मनाने तो, ‘काही हरत नाही’ असे म्हणाला आणि त्यांनी फोन ठेवला.

अजयची ती रात्र सकाळची वाट बघण्यात सरता सरत नव्हती. त्याला एक अन एक क्षण तिच्याशी बोलण्यात घालवायचा होता. एवढ्या वर्षांनी तो त्याच्या कॉलेजमधल्या क्रश म्हणजेच त्याच्या आवडीच्या व्यक्तीसोबत बोलत होता.

प्रियाला मात्र अजयच्या मनात तिच्याबद्दल असलेल्या त्याच्या भावनांची कल्पनाच नव्हती.

असेच पुढचे पाच सहा दिवस वेळ मिळेल तसा ते दोघे एकमेकांशी बोलू लागले. प्रियाच्या आयुष्यात कोणी नाही ना.. असा प्रश्न अजयला पडला होता पण प्रियाला असे स्पष्ट कसे विचारावे असा विचार करत असतानाच प्रियाने त्याला, त्याची छेड काढतच शलाका बद्दल विचारले....

शलाका म्हणजे प्रियाची कॉलेज सिनिअर. अजयची जुनी आणि खूप जवळची मैत्रीण. खर तर प्रियाला अजयबद्दल फारसं माहिती नव्हत. पण अश्या गोष्टी कॉलेजमध्ये लपून थोडीच राहतात... अजय- शलाका बद्दल प्रीयाला देखील माहिती होत.

प्रिया – अरे, काय मग शलाका आणि तू केव्हा लग्न करताय? आता तर मला देखील बोलवावं लागेल तुमच्या लग्नाला आता..

प्रियाचे हे बोलणे ऐकून अजय थोडा नाराज झाला. शलाकाच्या विषयामुळे त्याचा मुडची वाटच लागली.

प्रियाने त्याला काय झालं असे विचारल्यावर त्याने सांगितले की शलाकाचे आता लग्न झाले आहे. आम्ही एकत्र नाही आहोत. तुला माहिती आहे की नाही ते ठाऊक नाहीये पण कॉलेजच्या शेवटच वर्ष सुरु व्हायच्या आतच आम्ही वेगळे झालो होतो.

हे ऐकून प्रियाने त्याची माफी मागत विषय बदलला. आणि त्याला विचारले की, गेल्या वर्षी रोहनच्या लग्नाला का आला नाहीस? (रोहन हा प्रियाचा चुलतभाऊ. आणि अजयचा मित्र)... अश्या गप्पा चालू असतानाच आजयने देखील प्रियाला विचारले, तुझा लग्नाचा विचार आहे की नाही? की कोणी शोधून वैगरे ठेवला आहे?

त्यावर प्रिया म्हणाली, छे! सध्या माझं पूर्ण लक्ष माझ्या करिअरवर आहे. या सगळ्यासाठी आता माझ्याकडे मुळीच वेळ नाहीये.

म्हणजे एकंदरीत प्रियाच्या आयुष्यात कोणी नाहीये. हे अजयच्या लक्षात आलं आणि म्हणूनच अजयने प्रियाला त्याच्या मनातल्या भावना लवकरात लवकर सांगण्याचा निर्णय घेतला. अश्याच एके दिवशी संध्याकाळी ते दोघे बोलत असतानाच अजयने असा माहोल निर्माण केला की तो आता प्रियासमोर व्यक्त होणार तेवढ्यातच प्रियाला फोन ठेवावा लागला आणि त्याचं बोलणं अर्धवट राहिलं.

पुढचा दिवस उजाडला. सकाळपासून अजय प्रियाच्या फोनची वाट बघत होता. कॉलेजमध्ये असल्यापासून अजय प्रियाशी बोलू इछित होता पण त्याने कधी ते धाडस केले नाही. कॉलेज संपले आणि त्यानंतर तो त्याच्या आयुष्यात व्यस्त झाला. मध्ये मध्ये त्याला तिची आठवण येत असे. शेवटी एकेदिवशी त्याने तिला संपर्क केलाच.. ते ही तब्बल चार वर्षांनंतर. आता त्याला त्याची आतुरता आटोक्यात आणता येत नव्हती. कधी तो प्रियाला त्याच्या मनात तिच्याबद्दल साठवून ठेवलेल्या भावनांबद्दल कबूली देतोय असे त्याला झाले होते.

दुपारी अजयने प्रियाला फोन केला. नेहमी प्रमाणे प्रिया अजयशी बोलू लागली; पण अजय मात्र वेगळ्याच विषयावर बोलणार होता. त्याने आज प्रियाला थेट विचारले, ‘प्रिया, तुझ्या आयुष्यात कोणी आहे का?’

प्रिया थबकली, तिला काहीसा अंदाज आला होता कि तो का असे विचारतोय.... म्हणतात ना मुलींना अश्या गोष्टी लगेचच समजतात. पण तरीही तिने कोणताही वेगळा समज नको व्हायला म्हणून अजयला स्पष्ट विचारले,

प्रिया – काय रे, असा का मध्येच प्रश्न विचारत आहेस?

अजय – अग, तू सांग ना...

प्रिया – मला आवडतो एक मुलगा; पण त्याच्या मनात माझ्याविषयी काय आहे हे मला अजून ठाऊक नाही आहे. किंबहुना मीच आजतागत कधी त्याला स्पष्ट विचारले नाही. कारण आता माझ्यासाठी त्याहून ही महत्वाचे माझे करिअर आहे. सध्या मला कोणत्याच नात्यामध्ये अडकायचे नाही आहे. माझ पूर्ण लक्ष माझ्या पुढील भवितव्यावर आहे.

अजयला प्रियाचे हे शब्द टोचत होते. जणूकाही त्याला हे सारे ऐकायचेच नव्हते. प्रियाचा साधेपणा, तिचं बोलणं, तिची अदा हे सारं अजयला भावत होतं. आणि तिच्या याच साधेपणावर तो भाळला होता. पण प्रियाचे प्रेमाबद्दलचे मत ऐकून त्याला पुढे काय बोलावे हे सुचत नव्हते. त्याला याचे वाईट वाटत होते की जर तो प्रियाशी काही वर्षांआगोदर बोलला असता, तर कदाचित आज चित्र वेगळ असलं असत. पण तो प्रियाच्या विचारांचा आदर करत, तिला म्हणाला...

अजय – अग प्रिया, मला तू खरच आवडतेस पण याचा अर्थ असा नव्हे की तुझ मत सुद्धा असचं असायला हाव. मला माझ्या भावना व्यक्त केल्याशिवाय चैन पडला नसता. म्हणूनच मी ते तुला सांगितले. तू कोणताच संकोच मनात ठेवू नकोस.

प्रियाला अजयचं बोलण, त्याच्या समंजसपणाचा हेवा वाटला. आणि तिने अजयला, ती का त्याच्यासोबत पुढे जाऊ शकत नाही याचे आणखी एक कारण सांगितले. ते म्हणजे, रोहन... होय, प्रियाला वाटले की जर मी अजयसोबत जवळीक वाढवली तर ते रोहनला आणि इतरांना कदाचित वावग वाटेल.

अजय – अच्छा..! हे खरं कारण आहे तर... प्रिया तू जरा जास्तच विचार करतेस असे वाटत नाही आहे का ग तुला? पुढे जाऊन आपल्या नात्यावर तुझा भाऊ रोहन किंवा दुसरं कोणी का आक्षेप घेईल?

(अजयला हे कारण अगदीच पटले नाही. उलट त्याला प्रियाचा राग आला.) आणि एवढे बोलून त्या दोघांनी फोन ठेवला.

त्यानंतर अचानक अजय प्रियाशी तुटक वागू लागला. तिला फोन करणे, मेसेज करणे, हे सगळ अचानक बंद झालं. प्रियाला त्याचे हे वागणे खटकले.

प्रिया – (स्वतःशीच....) अजय अचानक अस का बरं वागू लागला ? मी काही चुकीचे तर बोलून गेले नाही ना त्याला? तिला थोडं वाईट वटू लागलं. गेले काही दिवस ज्या आपुलकीने अजय तिच्याशी बोलत होता ते सगळच अस अचानक बंद झालं होत. सतत अजयशी बोलून प्रियाला त्याची थोडी सवय लागायला सुरुवात झाली होती.

तिला या गोष्टीचा राग येत होता. तिला का कोण जाणे पण अजयचं असं अचानक तुटक वागणं त्रास देऊ लागलं होत. पण सगळ्यात जास्त तिला स्वतःचा राग येत होता, कि ज्या गोष्टीपासून ती लांब जात होती. ती म्हणजे, ‘भावनिक जोड’ तेच व्हायला सुरुवात झाली होती. आणि म्हणूनच तिने अजयसोबत बोलण बंद करण्याचा निर्णय घेतला.

पण इकडे अजयच्या मनात काय चालू होत? त्याला अचानक असे वागून नक्की काय सध्य करायचं होतं? याचा थांग तर मला ही लागत नाहीये.

 

 जर आयुष्यात पुढे कधी अजयने प्रियाशी संपर्क केला तर कथेचा पुढचा भाग नक्की प्रकाशित केला जाईल.

 

पण.... संवाद मात्र अपूर्णच राहिला.